Dit werk is onderdeel van een reeks foto’s uit midden jaren ‘80 waar de kunstenaar zichzelf portretteert als een fictief personage ‘Madame’. Wanneer ze transformeert tot haar typische personage, vertolkt Pacquée die rol tot in de perfectie. Haar werk is geen rechtstreekse weergave van de samenleving, maar beweegt zich tussen realiteit en fictie, waarbij ze de kleine en grote beproevingen van het leven blootlegt. ‘Madame’ zwerft anoniem en eenzaam door de wereld en straalt een bijna tastbare wanhoop uit. Haar foto’s ademen verlies, eenzaamheid en melancholie — gevoelens die we allemaal herkennen. Maar tegelijk zien we ook een ‘Madame’ die onvermoeibaar blijft zoeken naar iets om die emotionele leegte te vullen. Dat element brengt vaak een subtiele, soms scherpe maar ook helende humor in haar performances. Die humor laat ons telkens achter met het gevoel dat ‘Madame’ misschien toch niet zo hopeloos is als ze op het eerste gezicht lijkt.
Ook in dit beeld weigert ‘Madame’ zich te laten meeslepen door haar eenzaamheid. Ze poseert in een bruidsjurk, in het kunstpark Middelheim, helemaal volgens de traditie van de vele bruidsfoto’s die hier gedurende decennia gemaakt worden. Maar één cruciale persoon ontbreekt, en zo gaat ‘Madame’s' droevige verhaal verder. De sculpturen op de foto lijken deze unheimliche sfeer te versterken. Hoewel ze een fictief personage is, herkennen we iets van onszelf in haar, en zetten haar performances ons aan het denken.
The Girl who never was asked to marry (1986) maakte deel uit van Ria Pacquée’s eerste solotentoonstelling in de Annie Gentils Gallery in 1986.
Het werk behoort tot de meer bekende werken van deze kunstenaar (de reeks Madame en It) en vormt een aanvulling op een reeds verworven werk: Public Speaking Apps, uit de solo tentoonstelling in 2019 in Middelheimmuseum.
Ook in dit werk zit een stukje museumgeschiedenis vervat, zij het vanuit een traditie bij het publiek van het museum die het park gebruikt als een locatie voor belangrijke persoonlijke momenten.
